رفتن
دل كندن
خداحافظي
…..
ساده است يا ساده انگاره پنداشته مي شود؟!؟ – هجرت -

خدا هم از دست ويرايش ما آدم هاي كوتوله در امان نيست …
مي گيم:”خدا ” ولي تا جايي حرفش حجته كه دلمون مي خواد؛ بقيه رو به نفع دل خودخواه خودمون تغيير مي ديم …
بيچاره ايم به خدا!

يك – فكر مي كنم: مي دونه مني كه اهل سياست مي خونه به چه چيز دلبستگي دارم؟!؟…
دو – تنها بين جمع سخت و شكاك مردانه كار كردن گاهي فقط گاهي سخته! مدام بايد بخودت گوش زني كني محدوديت هاي مزخرف رو…
سه – ديگه داره اشكم در مياد از ابلهانه برخورد كردن بعضيا …
چهار – دلم مي خواد يه هفته برم كنار دريا واسه خودم خلوت كنم …
پنج – گرماي مادرانه آرزو مي كنم …
شش – دور هم جمع شدن هاي محدود رو پس مي زنم …
هفت – به ظاهرم نگاه مي كنه و ميگه: “معصومانه نگاه مي كني …” ميگه:”حسرت آرامشت رو دارم! …” بيچاره نمي دونه كه چه غوغايي تو خواب و بيداري با خودم حمل مي كنم!
هشت – حسم ميگه روزهاي آينده باز هم گرباد تجربه خواهم كرد … از شدت بعضي دلواپسي ها دايم فرار ذهني مي كنم …
نه – آرمانگرا؛ شده برچسب بزرگ رفتارهام … شك داره به رسيدنم به آرزوهام … ولي من مطمئنم مي رسم!
ده – بازم خواب و بيداريم بهم ريخته …

ريتم تند رو مي خورم …
فلفل تيز رو قورت مي دم …
تبل آنه دلم مي خواد …
حالا تو تو تو كوب بكوب!
ذهنم رو درگير كن!
حجم رو فرو بيار!
خسته ام از ركود …

امنيت،آرامش،آسايش …اين روزها واژه هاي غريبي شدن…
ديشب خيلي راحت دو نفر جلوي ماشين داداشم رو تو اتوبان گرفتند و با كلتي كه مشخص نيست از كجا آورده بودند دو گلوله شليك مي كنند و ماشين رو مي برند … ماشيني كه تنها 20 روز از تاريخ سندش مي گذره و بيمه نداشته … 17 ميليون تو چشم بهم زدني مي پره … خدا رو شكر كه خودش چيزي نشده… يعني اينقدر بلبشور بازاره!!!

* دوره رو لغو مي كنم … اين روزها دور بودن از تهران نعمتيه!