تك لحظه ها

ساعت 6 بعد از ظهره و هوا روشن روشن؛ بي حوصله ام اما بايد برم پس كوسن روي كاناپه رو جابجا ميكنم تا بتونم راحتتر از اين استراحت عصرگاهي دل بكنم ، يه دوش آب گرم ولرم سرد مي گيرم ، طوسي پوش ميشم و از خونه ميزنم بيرون ، اولين نسيم خنك كه به صورتم ميخوره تصميم ميگيرم تا بي اختيار چرتم رو كاملا كنار بذارم!… حالا كنار خيابون ايستادم و منتظر ماشين اونم از نوع تاكسي هستم… مطب دكتر آرومه اما با اين همه تائيد نسخه يه هفته قبل 20 دقيقه اي طول ميكشه… از مطب كه اومدم بيرون هوا بقدري عالي بود كه گرماي چند روز قبل رو فراموش كردم… قدم ميزنم و نيم نگاهي به ويترينها دارم… انگشتر برليان لوزي شكل رو بالا پايين مي كنم به نظرم مياد تو دستم خيلي قشنگه و همين كافيه كه ترديد رو كنار بذارم… بهش نگاه مي كنم و با خودم ميگم يادگاري زيبايي از عزيزي هست كه دوري راه مانع از اين نشده كه خوشحالم نكنه هر چند كه انتخاب رو به خودم سپرده… جلوي ميوه فروشي مي ايستم … از سربالايي كوچه كه بالا ميام توت فرنگي ، موز و آلوچه كيسه هاي رنگارنگ تو دستم هستند… چند تا توت فرنگي كمي شكر و نيم ليتر شير بالا و پايين ميرن و نهايتا تو ليوانهاي كمر باريك ريخته ميشن… لم دادم و دارم شير توت فرنگي رو مزمزه ميكنم…