چرا قسم؟

كسي حرف جالبي مي زد:”جامعه اي كه توش قسم دادن و قسم خوردن زياد باشه ، جامعه ريا كاريه “

شده حكايت امروز ما ؛ از مذهبي و غير مذهبي ، بازاري و كارمند ، تحصيل كرده و بيسواد ، زن و مرد ، كوچيك و بزرگ ، … همه و همه با درجه اي از شدت و ضعف ، وقت و بي وقت به آنچه كه برامون در ظاهر و يا باطن مهم و با ارزش هست قسم مي خوريم و يا طرف مقابلمون رو قسم مي ديم …

چه چيز باعث ميشه اينكار رو بكنيم؟ چرا حتي كسي رو كه به راستگويي شهره است رو باز هم قسم مي ديم؟ چرا درجه اطمينان خاطر رو تنها با قسم بالا مي بريم؟ و چرا متاسف نمي شيم وقتي قسم دروغ مي خوريم؟

شايد علت اين باشه كه ارزش قسم خوردن رو نمي دونيم و از طرفي دچار رياكاري هستيم و اين يعني جرات صادق بودن با ديگران رو از ترس طرد شدن نداريم! من يكي به جرات مي تونم بگم تو 10 سال اخير كمتر از 7 بار قسم خوردم و زماني قسم خوردم كه تنها شاهد و گواه درستي حرفم قسم بوده ، چرا؟ چون نميخواستم حداقل براي خودم يكي در اينباره متاسف باشم !

علت نوشتن اين پست : كسي براي آرامش خيالش در مورد فرد ديگه اي من رو به روح يكي از عزيزانم قسم داد و من بيش از تمام حرفهايي كه زد ناراحت عزيزي بودم كه امروز پيشم نيست و به اين فكر كردم كه چه راحت ميتونيم احساسات ديگري رو قرباني احساسات خودمون بكنيم و دردناك تر اينكه فكر كنيم كار ما عادي بوده!