پ پ پ

به تو فكر مي كنم دوست ساده دلم … 3سال دبيرستان و 3 سال دانشگاه پيش هم مي نشستيم و من چقدر غر غر مي كردم” رعنا جون نميشه با خودكار گوشه هاي كتابت خطهاي كج و معوج نكشي! رو اعصابم داري راه ميري، نا سلامتي تو دختري! يه كم سليقه هم بد چيزي نيست آ !…” و تو ميخنديدي، و بي خياليت حرص منو در مياورد…

به تو فكر مي كنم دوست ساده دلم … يادته تو دانشگاه به من و تو و الهام و اون يكي الهام كه قيافه معصومانه اي داشت چي ميگفتند: ” بابا بچه دبيرستاني! اينجا دانشگاهه يكم تيپت رو عوض كني بد نيست! جون من خوشگل ميشي … بيا حداقل يه رژ بزن…: من چشمم رو نازك ميكردم و ميگفتم:” بابا كيف آرايش مال ما از مال شما تكميل تره! منتها اينجا جاش نيست!” و تو ميخنديدي و باز هم بي خيال بودي …

به تو فكر مي كنم ، به همه آرزوهاي كوچيكي كه داشتي … ، به همه قاب عكسهاي مشتركمون ، به قهقهه هاي بلندي كه براي زندگي سر مي داديم …

دو سالي هست كه از تو خبر ندارم ، شايد بعد مسافت زميني ظاهرا ما رو از هم جدا كرده باشه ولي …

دفترچه تلفن كوچيكم رو از لابلاي انبار خرده ريزهاي تو كمد پيدا مي كنم … پ پ پ آهان اينجاست!!!

رعنا پ…..