اعتراض، تفکر، آرامش ؟!؟

هنوز به مرحله ای نرسیدم که حرفها رو بی پرده بیان کنم، اصولا من عادت دارم به دقت اطراف رو نگاه کنم و قدمهای اصلی رو با عافیت طلبی بردارم شاید این ایراد مهمی برای روراست بودن باشه ولی من فکر می کنم برای موفقیت سروصدای بلند و اعتراضات بی پروا اصلا سازگار نیست این جور کارها بیشتر جنبه نمایشی داره و کارهایی اثرگذارتر هستند که زیر بنای اونها رو تفکر و استدلالات دقیقتری در بر می گیرند، البته همونطور که قبلا گفتم اعتراض جای خودش رو داره ولی نباید حساسیت زا و تنش آور باشه، ماها به اندازه کافی مشکلات داریم و عاقلانه تر این هست که مشکلات جدید رو رو هم تلنبار نکنیم، کلافها احتیاج به باز شدن دارن مگر نه پیچیده تر کردن اونها هنری لازم نداره.